Atâlet

Gökyüzüne değiyor pencerelerim

Bir zindan karanlığı söz konusu yüreğimde.

Ki yüreğim “eski tanıdıklar mezarlığı”

Bilinmez zamanın gri kadırgalarında

Limon sarısı bir yaprak gibiyim.

Nereden geldiği bilinmez,

Nereye gideceği bilinmez.

Bir belirsizlik okyanusu ya hayat

Belarus’a kadar gitse bile insan

Yüreğindekiyle olduğu sürece

Keskin bıçak gibi batar gece.

Şimdi soruyorum yine kendime:

Değiştin mi?

Peki, değişir mi insan?

Tüm sevdalar, öfkeler, umutlar, hayaller…

Nasıl unutulur bir anda?

Bir başına kalır ya insan

Soğuk da değse tenine

Hissetmez ya yüreğin yangınından

Tam olarak o his var içimde.

“Durduramıyorum zamanı” diyor bir şarkı

Tam da öyle,

Durdurulmuyor yaşayan hiçbir acı.

Yazı: Elif Vatansever